Είστε εδώ: Εφοπλιστής | Νέα | Η πετρελαιοκηλίδα που στιγμάτισε τον κόσμο

Νέα

Η πετρελαιοκηλίδα που στιγμάτισε τον κόσμο

02.06.10

Σχεδόν έναν μήνα μετά την καταστροφή της πλωτής πλατφόρμας εξόρυξης πετρελαίου της BP στο Κόλπο του Μεξικού, οι όποιες προσπάθειες καθαρισμού της πετρελαιοκηλίδας έμοιαζαν μάταιες. Με 5.000 βαρέλια (795.000 λίτρα) να αναβλύζουν ημερησίως από το ηφαίστειο «μαύρου χρυσού», τροφοδοτώντας την πετρελαιοκηλίδα της οποίας η έκταση ξεπερνά τα 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, οι ευαίσθητες ακτές της Λουιζιάνα και άλλων παράκτιων πολιτειών της νοτιοανατολικής ακτογραμμής των Η.Π.Α. φαίνεται να είναι καταδικασμένες.

Η πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου Deepwater Horizon αντλούσε πετρέλαιο περίπου 50 μίλια (80 χλμ.) ανοιχτά των ακτών της Λουιζιάνα, όταν έπιασε φωτιά. Η έκρηξη που ακολούθησε στις 20 Απριλίου, έστειλε στον βυθό της θάλασσας την πλατφόρμα της BP, παρασύροντας στον θάνατο έντεκα από τους 126 εργάτες που βρίσκονταν εκεί. Παρά τις υπερπροσπάθειες των αρμόδιων Αρχών, της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της BP να περιορίσουν την έκταση της κηλίδας, είναι σχεδόν αδύνατο να ελεγχθεί η διαρροή πετρελαίου, η οποία ξεκινά από βάθος 1.500 μέτρων και ανεβαίνει στην επιφάνεια, ειδικά όταν κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη ροή των θαλάσσιων ρευμάτων, όπως αυτό του Gulf Stream. Τ

α πιο δυσοίωνα σενάρια θέλουν τις εκτιμήσεις των βαρελιών που διαρρέουν καθημερινά από την πετρελαιοπηγή, να φτάνουν σε εξαψήφια νούμερα, ενώ επικρατεί φόβος ότι η πετρελαιοκηλίδα θα τροφοδοτείται έως ότου στερέψει η πηγή. Ουδείς μπορεί να ξεχάσει τις εικόνες οικολογικής καταστροφής από το ναυάγιο του tanker EXXON VALDEZ στην Αλάσκα το 1989, όταν χύθηκαν στη θάλασσα έντεκα εκατ. γαλόνια αργού (261.900 βαρέλια ή περίπου 41,6 εκατ. λίτρα). Όμως, όλα δείχνουν ότι η οικολογική καταστροφή από το Deepwater Horizon, η οποία έχει μετονομαστεί σε «Κατρίνα του Ομπάμα», θα είναι πολύ μεγαλύτερη, καθώς στις 21 Μαΐου η κίνηση του πετρελαίου στην επιφάνεια της θάλασσας έδειχνε ότι θα έφτανε στα νησιά Florida Keys εντός έξι ημερών.

Η περιοχή των νότιων πολιτειών των Η.Π.Α. αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς βιότοπους, συγκεντρώνοντας το 40% των αμερικανικών υγρότοπων. Το σίγουρο είναι ότι, με τις ΗΠΑ να βιώνουν μια από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές –αν όχι τη μεγαλύτερη– στην ιστορία τους, έχουν ήδη τεθεί σοβαρά ερωτήματα για τις διαδικασίες αδειοδότησης για πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου. Το γεγονός έχει, επίσης, αναζωπυρώσει τη συζήτηση για την οριστική απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα και την αντικατάστασή τους από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Οι πολιτικές διαστάσεις που έχει λάβει η καταστροφή, τοποθετούν στο επίκεντρο τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, καθώς υπέκυψε στις πιέσεις των ρεπουμπλικάνων για άρση του μορατόριουμ για την εκμετάλλευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στις ακτές των ΗΠΑ, ενώ παράλληλα δεν θέλησε να ενισχύσει τους κανόνες ασφαλείας για την εξόρυξη πετρελαίου, όπως ισχύει στη Βραζιλία και τη Νορβηγία. Επίσης, το γεγονός ότι η άδεια της BP για την εν λόγω εξόρυξη εγκρίθηκε έναν μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων από τον πρόεδρο Ομπάμα, ενίσχυσε τις κατηγορίες εναντίον του.

Όσον αφορά στην BP, ο κολοσσός κατηγορείται ότι άργησε να λάβει τα απαραίτητα μέτρα περιορισμού της καταστροφής, αλλά και ότι δεν είχε τοποθετήσει δύο σημαντικούς μηχανισμούς ασφαλείας –αξίας 500.000 δολαρίων, οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει ή έστω περιορίσει την καταστροφή. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της διαρροής είναι οι εξής. Στον βυθό της θάλασσας, στα 1.500 μέτρα, έχουν τοποθετηθεί τέσσερα ρομπότ, τα οποία προσπαθούν να επισκευάσουν τον μηχανισμό που σφραγίζει την πετρελαιοπηγή σε περίπτωση διαρροής, ο οποίος, όμως, δεν λειτούργησε μετά την έκρηξη.

Με ειδικές βαλβίδες, συνδεόμενες με θόλο, το πετρέλαιο ρουφιέται από την πηγή και οδηγείται στην επιφάνεια, όπου περισυλλέγεται από ειδικό σκάφος. Ωστόσο, η πιο αποτελεσματική λύση θα είναι η διάνοιξη ενός πηγαδιού, το οποίο θα ενωθεί με την πετρελαιοπηγή ώστε να μειωθεί η πίεση από τη διαρροή, λύση, όμως, που θέλει τρεις μήνες για να εφαρμοστεί. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το κόστος της οικολογικής καταστροφής θα ξεπεράσει τα 30 δισ. δολάρια, εκ των οποίων περίπου 8-16 δισ. δολ. θα χρειαστούν για τον καθαρισμό της πετρελαιοκηλίδας. Το τελικό κόστος της υπόθεσης EXXON VALDEZ ανήλθε περίπου στα 3,5 δισ. για τον καθαρισμό των ακτών και των υδάτων και περίπου στα 5 δισ. για τη διευθέτηση οικονομικών και νομικών απαιτήσεων.